Ongeveer 3 jaar geleden schoof ik aan tafel bij Tim thuis. Tegenover mij zaten Tim, Julien en Thomas. Ze keken me ontspannen en vol verwachting aan. “Durf je dit?” Ik twijfelde even, keek rond de tafel, maar het voelde goed. “Laten we gaan!”

Starten           

Daar stond ik dan. Rechtstreeks uit de schoolbanken met (ondertussen) vier kerels om me heen. Het vooruitzicht was mooi: starters helpen aan een baan in een te krappe en veeleisende arbeidsmarkt. De vacatures scandeerden: ‘opboksen tegen 300 andere sollicitanten, 5 jaar werkervaring tegen een hongerloon, wie wil dat nu niet?’. Dat zagen wij met zijn allen gewoonweg niet zitten. Zonder kantoor, zonder structuur en zonder ervaring gingen we aan de slag. Alles moest nog worden vormgegeven. Alles was maakbaar. Alles was…onzeker.

Door me twee jaar lang te verbinden aan ProjectYou zou ik niet alleen werkervaring opdoen in verschillende projecten. De belofte was dat ik mezelf ook beter leerde kennen. Een mooie visie. Goede ideeën, en één concreet project. Niet genoeg projecten om allemaal flink aan het werk te kunnen en zelfs niet genoeg om met zijn allen van te kunnen leven. Waar begin je dan in vredesnaam? Feiten op tafel. Uitproberen, testen, falen, vallen en weer opstaan. We leerden ervaren.

Sleutels zoeken

We zochten naar een manier om meer over onszelf te leren die we vonden in een persoonlijke ontwikkelingsdag, de Vijfde Dag. Zorgde die ene dag in de week er nou echt voor dat ik mezelf beter leerde kennen? Het is alsof je je sleutels kwijt bent en zoekt op plekken in huis waar je al tijden niet meer echt goed hebt gekeken: je vindt altijd weer iets dat je vergeten was, dat toch weer je interesse aanwakkert, vragen oproept en je kritischer maakt. Want ‘is dit wel een logische plek voor al deze spullen?’. Geen wonder dat je alles kwijtraakt in deze wanorde. De structuur waarvan je dacht dat het vaststond, de feiten die waar leken te zijn, staan ineens op losse schroeven. Het feit dat je zoekt, zorgt ervoor dat je meer vindt om te onderzoeken.

Wat nu?

Wist ik aan het einde van mijn tijd bij ProjectYou wat ik precies wilde? Nee. De toekomst was eigenlijk alleen nog maar meer onzeker geworden: wilde ik überhaupt nog wel de richting op, waarvoor ik gestudeerd had? Was er wel een baan die bij me zou passen? En hoe vond ik die dan?

Ik had de te onderzoeken lades leeggegooid om vervolgens opnieuw op te kunnen bouwen. Maar ik was bang om de eerste stap te zetten, in de veronderstelling dat ik nooit meer terug zou kunnen. Eenmaal een weg ingeslagen was er geen stilstaan of omkijken meer, was mijn idee. Toch besloot ik na veel wikken en wegen een stap te zetten, door aan de slag te gaan in de PR. De goede keuze? De ervaring leerde van niet.

Ongemakkelijk voelde ik me bij het idee een baan ‘op te geven’, die ik maar zo kort had gehad. Doordat ik kritisch durfde te kijken naar of ‘alles wel op de goede plek stond’, maakte ik de keuze om het rigoureus anders te doen. Ik gooide alle lades opnieuw leeg om die verrekte sleutel te kunnen vinden. Alles op tafel. Lekker herinrichten, terwijl je zoekt.

Vinden

Uiteindelijk ben ik ervan overtuigd geraakt dat je jezelf steeds de vraag moet kunnen stellen of dingen wel goed voelen. Dat je niet langer je kop in het zand steekt, terwijl je doorgaat en niet gelukkig bent. Dat je kritisch durft te zijn op de eerdere keuzes die je hebt gemaakt. Tegelijkertijd zorgt dat voor onzekerheid. Toch maakt die onzekerheid je flexibel en biedt het de kans om alles rigoureus anders te doen wanneer je het gevoel hebt dat het de ‘verkeerde’ kant op gaat. Je kan alles langzaamaan overhoop halen, de lades weer leeggooien en opnieuw beginnen. Met alles open en zichtbaar op tafel. Totdat je gevonden hebt, wat je nooit dacht te kunnen vinden. Dat is de sleutel.

 

Geschreven door: Eva Naus

Recent Posts